Always keep the faith

แจจินดูปฎิธินแล้ว....มันก็ปาเข้าไปหลายวันแล้วเหมือนกัน

ไหนๆถ่ายมาแล้วก็อย่าให้เสียของ

แปะรูปวันลอยกระทงซักนิดนึง 555+

.

งานนี้นางสาวแจจินไม่ได้ไปทั้ง ม.กรุงเทพ ม.ธรรมศาสตร์ หรือ ม.เกษตร =_="

ติดภาระกิจครอบครัว   ไหนก็อยู่ฉลองกับท่านมารดาที่รักยิ่งอีกปีแล้วกัน

.

ลอยกระทงปีนี้ไม่ได้ลอยเหมือนใครเขา ตั้งใจจะไปดูเสียมากกว่า  

ที่สะพานพระรามแปดคนแน่นเบียดเสียดเหลือเกิน 

โดยเฉพาะตรงบันไดสะพาน  ไม่มีการแบ่งเลนวิ่งเลยแม้แต่น้อย

คนจะขึ้นก็ขึ้น คนจะลงก็ลงให้ได้  ปะทะไปมาเปะปะเป็นอย่างนี้ทุกปี

แต่ก็ช่างมันเถอะ  งานเทศกาลที่ทำให้คนคับคั่งแบบนี้ไม่ได้มีทุกวันเสียเหมื่อไร

.

ในงานมีการปล่อยโคมด้วย  ซึ่ง...เป็นอะไรที่ =_=" รู้สึกไม่เหมาะกับย่านชุมชนเท่าไรนัก

การลอยโคมบนสะพานที่ลมแรงตลอดเวลา  มันเป็นอันตรายต่อผู้อื่นอย่างไม่น่าเชื่อ!!

โคมลอยจากอีกฝากหนึ่งฟุตบาต  ผ่านถนน (ถ้ารถผ่านคงบังกระจกหน้ารถ) เกยขึ้นฟุตบาตอีกฝั่ง

เชียดศรีษะผู้คนระยะเผาขน ตกลงสู่แม่น้ำ  และ....ดับ...จมหายไป

.

.

.

.

  จะลอยโคมไปเพื่อ!!!!

.

.

.

เอาเถอะกับเรื่องนี้   คนขายก็ขายเพื่อปากท้อง  คนซื้อก็ซื้อเพราะอยากลอย

แต่อยากให้คำนึงถึงความปลอดภัยมากกว่านี้จัง =_=

.

.

เฮ่ออออ ร้อน  แปะรูปๆ

.

.

 

รถคุณตำรวจ....โอละหน่อ....ฝูงชนเยอะแยะอย่างนี้  รับมือยากหน่อยนะ

.

ของเล่นโบราณ  แต่ไม่โบราณ  สมัยนี้ตามังกรมีแสงแวบๆจากหลอดไฟจิ๋วข้างในด้วยซิ

ปกติแล้วเราเป็นคนสะสมพวกของเล่นเก่าๆอยู่แล้ว แต่เห็นมันกึ่งเก่ากึ่งใหม่แบบนี้ก็เลยคิดหนัก

สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อติดมือกลับมา (ให้รกบ้าน/แม่) เหมือนเคย

. 

  

.

.

.

 

my Multiply  <<<< จิ้มเลยจ้า

 

 ปล1. อำลาและอาลัยแค่พวกพ้องที่จากไป  ได้รับข่าวร้ายเกี่ยวกับการเสียชีวิตของเด็กกิจกรรมที่มหาลัยสองคน  คนเคยร่วมงานกันเป็นเดื่อน เคยทักทายเมื่อคืนวาน  มาวันนี้หายไปอย่างไม่มีวันกลับมา  อดรู้สึกใจหายไม่ได้  ชีวิตนี้อะไรกันไม่แน่นอน  ทั้งสองคนเป็นที่รักของใครต่อใคร  เพราะอัถยาศัยดี  เพื่อนแจจินได้ยินข่าวถึงกับร้องไห้โฮเพราะสนิทกันกับเขามาก  คนหนึ่งก็กำลังจะจบ มีแววว่าอนาคตไกลแน่นอน ส่วนอีกคนก็เพิ่งคนพ้บเส้นทางของตัวเองได้ไม่นาน  แล้วอุบัติเหตุบนท้องถนนก็พรากเอาอนาคตของเขาไป  เฮ่อออ

ปล2. เมื่อวันก่อนพร่ำบ้าบออะไรในบล็อคไป  คือเรื่องมันก็ไม่เท่าไรหรอก ทำใจกับเรื่องนี้มานานแล้ว แค่รู้สึกกดดันจากคนรอบข้าง  เหมือนกับ....ยัดเยียดความหวังบางอย่างใส่มือ เหอๆๆๆๆๆๆๆ  สังคมมนุษย์มันเป็นแบบนี้แหละ ไม่ไหวจะคิด  ยิ่งวันนี้เห็นการกระของเพื่อนรัก(หักเหลี่ยม)โหดแบบสองตา  ก็คงต้องตัดใจจริงๆแล้วแหละ  คนๆนี้พึ่งพาไม่ได้หรอก

ปล3. เบื่อการไปมหาลัยเหมือนเดิม...... สังคมคนใส่หน้ากาก  อดอัดหายใจไม่ออกวะ  อยากหนีไปไกลๆเลย

ปล4. ขอบคุณที่โลกใบนี้ที่มอบ แม่ มาเป็นที่พึ่ง และเหลือเพื่อนแท้ให้เราอยู่

ปล5. พักนี้.....ไม่มีจะกินเนอะ!!!